İstanbul kanatlarımın altında

 Bunalıma girdim bu yıl.2007-2008 Eğitim-Öğretim yılı iyi geçer temennisi ile Eylül ayında derslere başladık.İlk okul gününde sınıfıma altı yeni öğrenci geldi.Üçüncü sınıf olduk ya artık hepsi okuma yazma biliyordur diye düşünüyor insan.Yeni gelenlerden biri çok zor okuyordu.Bir diğeri henüz "e"sesini bile tanımıyordu.Neyse bilmemeleri de o kadar önemli değil ama şu "e" sesini tanımayan COŞKUN beni artık çileden çıkarttı.Sene başından itibaren her ders girişinde birkaç öğrenciye şiddet uyguluyor.Ne yaptıysak vazgeçiremedik.Artık masamda bir tahta cetvel duruyor.Cetvelden aşırı derecede korkmasına rağmen "erkek yaptığı hiç bir şeyden pişman olmaz" diyerek hala arkadaşlarına şiddet uyguluyor.Sene başına göre biraz daha uslandı(artık en azından ısırmıyor).Tahtaya yazdığımı defterine şarkı söyleyerekte olsa yazıyor.Bu arada Coşkun artık okuyup yazabiliyor, ama kendi istediği zamanda istediği dersi yaparak.Keşke okuma yazma öğrenmeseydi de şiddet uygulamasaydı.Artık ne yapacağımı bilemez durumdayım.Ne ödül ne de ceza fayda etmiyor bu çocuğa.Her gün okula ilk gittiğim an acaba Coşkun geldi mi diye bakıyorum.Herkezin çocuğu hasta olur, ateşlenir...Bu çocuk özellikle yaramazlık yapmak için hiç hasta olmadı.Kızıl, kızamık geçirdi çocuklar bu geçirmedi.Herhalde sabrım deneniyor.Ama artık bende ne sabır kaldı ne de sinir.Rüyalarımda 'Coşkun ne oldu yine?' diye sayıklamaya başladım.Okula giderken ayaklarım artık geri geri gidiyor Coşkun'u göreceğim diye.

Onbeş yılın sonunda artık öğrencimi dövdükleri için bir başka sınıfın öğrencisine kızmıyorum(tabi Coşkun'u dövdüklerinde).

Sizce ne yapabilirim?Bir çıkar yol bulamazsam yakında çıldıracağım...